06-11-05

"Banlieu interdit"

Bij het schrijven van dit stukje kampt Frankrijk voor de tiende nacht op rij met zware opstoten in de buitenwijken van grote steden, niet in het minst in de ‘banlieus’ van de hoofdstad Parijs. Een ontsporing van kaliber waarin jonge vreemdelingen een hoofdrol spelen en zich er niet te beroerd toe voelen om honderden auto’s de vernieling in te jagen, bedrijven in brand te steken en - met als voorlopig triest hoogtepunt - het roosteren van een gehandicapte vrouw die toevallig op het verkeerde tijdstip op de verkeerde plaats vertoefde. Het stemt tot nadenken en nog meer tot doortastende maatregelen.

De berichtgeving van onze officiële staatszender – de vooringenomen rode VRT – was er niet naar om deze relschoppers met de vinger te wijzen, integendeel. Onze linkse journaille presteerde het om enkele onbekende illustere personen aan het woord te laten van ‘SOS Racisme’. De uitleg naar het waarom van deze plunderingen kregen we er gratis bij. Vroeger klonk het dat de migrantenjongeren te weinig geld kregen. Omdat de laatste jaren miljoenen euro’s zijn gegeven (net zoals bij ons trouwens) aan allerhande multiculturele projecten, gaat deze vlieger niet mee op. Daarom klinkt het nu zo: er werd veel geld gegeven maar het geld werd slecht besteed. Voor alles moet een uitleg passen, zeker als de multiculturele waanzin in stand moet worden gehouden.

Als het regent in Parijs, druppelt het in Brussel en misschien ook in Gent. Ik dacht er onmiddellijk aan toen de eerste beelden opdoken van uitgebrande auto’s, bussen en bedrijven. Het is immers nog niet zó lang geleden dat in Brussel ‘jongeren’ de straat bezet hielden om politie, brandweer en andere hulpverleners met molotovcocktails ‘hun’ wijk uit te drijven. In Gent dook reeds de eerste slogan op die in Parijs een modewoord is geworden voor deze ‘jongeren’: “Banlieu interdit!” Verboden toegang voor iedereen die de wet wil doen respecteren, dat spreekt voor zich. Getuigt het derhalve van zo’n slechte wil om te vrezen dat één vonkje ook hier het vuur aan de lont steekt?

Maar ook de uitleg van de professionele multiculturalisten in Frankrijk is dezelfde als die bij ons. Provoceer deze ‘jongeren’ niet, geef hen meer geld, geef hen een job, geef hen rechten, … Het is het tijdsloze verhaal van rechten zonder plichten, van “laisser faire” en “pardonner”  zonder repressie. Het is het verhaal van hùn droom en ònze nachtmerrie.

Als ik dit weekeinde de burgemeester in zijn wekelijks promostukje van ‘De Gentenaar’ zag pareren dat zulke toestanden in Gent ondenkbaar zijn omdat straathoekwerkers, pleinopbouwwerkers, winkelstraatmanagers en andere integratieambtenaren kort op de bal spelen, dan weet ik niet of ik medelijden of plaatsvervangende schaamte moet voelen voor deze burgervader. Medelijden omdat de man vanuit zijn chique loft op het Sint-Baafsplein blijkbaar alle voeling aan het verliezen is met wat leeft bij de gewone Gentenaar. Plaatsvervangende schaamte omdat hij de realiteit compleet negeert en als een dogmaticus zijn maakbare multiculturele samenleving door de strot ramt van de gewone Gentenaar.

Meneer de burgemeester, laat deze boodschap één voor u zijn. Wij hebben genoeg van uw loze praatjes. Wij zijn het beu dat ons belastingsgeld naar obscure projecten vloeit. Wij zijn het beu dat wij ons tweederangsburgers voelen in onze eigen stad. Wij willen gastvrij zijn, maar we zijn niet gek. Wij vragen niet veel, enkel dat vreemdelingen zich hier aanpassen. Zo niet, geef ze aub een 'one-way-ticket' naar hun land van herkomst.


14:12 Gepost door Ortwin Depoortere | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.